امضا: «Vichkayi 71» (پایین چپ)
رنگ‌روغن روی بوم
112×128 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1350
- این اثر اندکی مرمت شده است.
پیشینه:
- اثر حاضر در مجله «تلاش»شماره 29 ، 1350 (داخل جلد) به چاپ رسیده است

مهدی ویشکایی از پیشگامان نقاشی نوگرای ایران در هنرستان کمال‌الملک از علیمحمد حیدریان و حسین احیا نقاشی را آموخت، سپس به دانشکده هنرهای زیبای تهران رفت. ویشکایی با تأثیرپذیری از امپرسیونیسم با رنگ‌گذاری‌های ضخیم غلیظ و تکه‌ای، ضربه‌قلم‌های سریع و پرتنوع همراه با عدم پرداخت به جزییات، در تثبیت و تکثیر مدل مدرنیسم در نقاشی  ایران حضور و ظهوری ویژه داشته است. 

در این میانه آثار او جذابیت‌های بصری ویژه‌ای را انتقال می‌دهد. تأثیری شگرف و بی‌مانند: یک هارمونی، میان حضور در همه رنگ‌ها، تاش‌های عریض و پالتی نامنظم. در میان آثار مهدی ویشکایی پرتره‌ها از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند؛ اگرچه پرتره‌سازی در هنر مدرن ایران آنچنان که از گذشته می‌آید دقیق و عمیق نبوده، اما پرتره‌سازی از شخصیت‌های شناخته‌شده و دریافت سفارش‌های معمول ویشکایی را تبدیل به یک پرتره‌ساز کلاسیک نکرد. او با بهره جستن از خلاقیت و تکنیک ویژه‌اش پرتره‌ها را از واقعیت فراتر می‌برد و با حذف اجزا، درون را از بیرون بازتاب می‌دهد. پرداخت درونگرایانه نقاشی او از مرزهای کلاسیک عبور کرده و این فرایند مدرن، پرتره‌های او را از انحصار یک ایسم واحد منفک می‌سازد و به ترکیبی تازه از امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم رهنمون می‌شود.

اثر حاضر با کنتراست شدید و تجمع کمی و کیفی رنگ‌ها، از مرکز بوم به اطراف توأم با تکثر هندسی ضربه‌قلم‌ها، انفجار نور و سایه را در دوگانه سیاه و قرمز به نمایش می‌گذارد و رنگ در رفتاری هیجانی ظاهر می‌شود. آن‌چنان که چهره ایستای زن و نگاه ثابت او مدام میان سوژه و ابژه در رفت‌وآمد است. این برآیند، ریشه در مرکزگرایی رنگ‌ها دارد که اندیشه‌ای شرقی – ایرانی است که در پیوست با عملگرایی هنر مدرن غربی، استاتیک و استتیک فیگور را بر بیننده مضاعف می‌سازد.